Bir bilmecem var;
Ateşi kendinden
Tutkusu oyunundan
Keyfi bilgisinden
Huzuru deminden
Hayali özeninden
Heyecanı özünden gelen kimdir?
Sana aşık olduğum anları anladığını biliyorum ve sana kızdığım anları da…
Ferah, hafif, daha fazlasını istettiren, dumanlı bir tat bırakıyorsun.
Beni geri alışların var. Bıraksan da gitmeyeceğim anlarda bile arkamdan gelişlerin var.
Beni gönderdiğin soğuk, uzak, hatta yosunlu bi mağara gibi nemli ve karanlık kokan o yerden alıp, sarılarak, sıkı sıkı, anladığını anlatarak. Ne kıymetli benim için.
Biliyorsun çünkü, gelmesen de gitmem ama gelmesen sevmem.
Kendince sarışların var, yavaş ve sert, ellerini kaburga kemiklerimden geçirişin.
Ben iflah olmaz bir aşk bağımlısıyım. Bil ki bu dünyada en çok sevdiğin kişi olmak daimi arzum olacak.
Aşkın ne olduğunu anladıktan, bir kez aşık oldun mu, istediğin an tekrar aşık olabilirsin, bu artık bir seçim meselesidir. Ayağa kaldırdığın başka bir sendir, penceresi daima en güzeli görmeye ayarlı. Şimdi ben sana bakıyorum da bakıyorum. o kadar güzelsin ki...
Seni böyle görüyor olmak beni çok mutlu ediyor. Gözlerimin içini parlatıp, kaşlarımın arasındaki çizgiyi belirsizleştiriyor.
Yani temelde bir kendini mutlu etme hali… yarın bir gün hakkımda “bencilliğinden aşık oluyordu” diyen birileri çıkar mı?
