Yapabileceklerimin hepsini yapıyorum, bazılarını her gün, bazılarını birkaç sefer…
Yapabileceklerimin hepsini yapıp, bir odada, bir koltukta, bir yatakta bekliyorum. Öylece...
“Arkadaşın olduğum yerden anlatacağım” ön girişinin verdiği güveni özledim. Konular onu ya konuşmayı isteyecek kadar rahatsız etmiyordu, ya da konuşmayı istemeyecek kadar rahatsız ediyordu.
İki kişilik yalnızlık, tek kişilik yalnızlıktan çok daha sert.
Çok uzun günlere yayılan tek kişiliğimi dolduracak kadar şey biriktirememişim henüz. Buradaki bu kendine muhtaç yaşam, beni kendimden memnuniyetsiz bir hale soktu.
Anladım ki onun için bi anlam veya nasıl desem bi şey olabilmem için çok uzun süre geçmesi lazım. Yani anca anılarında yer eden şeylerin değerini konuşuyorsun. Zaman ne kadarsa, o kadar zaman geçmeden, belli bi değer seviyesine geçemeyeceğim.
